கவிதை ஒர் குழந்தை

காலை ஓட்டத்தில்
கால்சுற்றும் நாய்குட்டியாய்;
அலுவலக அவசரப்
புறப்பாட்டில் அவஸ்த்தையாய்;
கால்மாற்றி காலுறை
நுழைக்கையில் கடுப்பாய்;
படிக்கட்டில் ஒட்டிய
பேருந்துபயணத்தில் இடிக்கும் பயணியாய்;
பாதைக் கடக்கையில்
எதிர் கடக்கும் பள்ளிச்சிட்டாய்;
அலுவலக கலந்துரையாடலில்
சுவற்றில் ஓடியாடும் பல்லியாய்;

கூடவே துரத்தி வந்து
பிடித்துக்கொண்டால்தான் ஆச்சு என
நச்சரிக்கும்!

வேலையெல்லாம் முடித்து
அதற்கென காத்திருக்கையில்;

முடிந்தால் பிடித்துக்கொள்
சொல்லிச் சொல்லி
விலகி ஓடி ஒளியும்
கவிதை;
“ஒர் குழந்தை”!

– ப்ரியன்.

கைம்பெண்

குங்குமம் தவிர்த்து
ஒட்டுப் பொட்டைத்
தேடும் நேரம்!

மனதுக்குப் பிடித்த
மல்லிகைத் தவிர்த்து
வாசம் குறைந்த மற்றப்பூ
நாடும் நேரம்!

பேருந்தில் முட்டி மோதி
அங்கம் யார்மேலும் படாமல்
செளகரியமாய் ஓரிடம்
கண்டு நிற்கையில்
யவனோ ஒருவன்
கம்பளிப்பூச்சிப் பார்வையில்
மார்பகம் தீண்டப்படும் நேரம்!

மாதாமாதம் விலகி நிற்கும்
முன் இருநாள்
பின் மூன்றுநாள்
பெண்மை பொங்கி
கொல்லும் நேரம்!

ஆசிரியர் அப்பாகிட்டே
கையெழுத்து வாங்கிட்டுவரச் சொன்னாங்க!
அறியாப் பிள்ளைகள்
மதிப்பெண் பதிவேட்டை
நீட்டும் நேரம்!

இவைத் தவிர்த்து
எப்போதாவது
வருகிறது உந்தன்
ஞாபகம்!

என்றாலும் இன்னும்
சில காலம்
உயிருடன் இருந்திருக்கலாம்
நீ!

– ப்ரியன்

பாவம்

வீடெங்கும் உறவினர்கள்
வீதியெங்கும் நண்பர்கள்
பெண்கள் தொடர்களைத் தொடர முடியாமல் போனக்

கவலையில் அழுதுவைக்க!
ஆண்கள் ஆவேசமாய் அரசியல் பேச!

சிரித்துக்கொண்டே கையசைத்து
மேல் நோக்கி புறப்படுகிறேன்!

அதிசயம் தேவதூதன்
சொர்க்க வாசல்
திறக்கிறான் எனக்கு!

“அவ்வளவு நல்லவனா நான்?”
கேட்ட கேள்விக்கு

“இல்லையில்லை!
சொர்க்கத்தில் நுழைபவர்கள்
எண்ணிக்கைக் குறைந்துப் போனதில்
வரையறைகள் குறைக்கப்பட்டுவிட்டன!”
சத்தமாய் சிரித்துவிட்டேன் நான்!

உள்ளே நுழைந்தால்
வள்ளுவனும் ஒளவையும்
சத்தமாய் ஏதோ பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள்
சத்தியமாய் புரியவில்லை;
சுத்தத் தமிழாயிருக்கும்!

சொர்க்கம்
வெறிச்சோடிக் கிடக்க!
பக்கத்திலிருந்த தூதனிடம்
“ஏனப்பா,எங்கே சிவனும்
மற்றையோரும்?”

“இப்போதே காண வேண்டுமா?
இரவுவரைக் காத்திருப்பாயா?”

ஐயோ!மேலோகத்தில் இரவும் பகலும்
சில கோடி ஆண்டுகளல்லவா?

“இப்போதே!”

“கொஞ்சநேரம் நரகத்திலிருக்க
ஆசைப் போலும்!”

“அய்யோ!என்ன சிவனும் திருமாலும்
நரகத்திலா? ஏன்??”

“அவர்களையேக் கேட்டுக்கொள்” சொல்லித்
தள்ளிவிட்டான் அதல பாதாளத்தில்!

சுற்றிலும் தீயெரிய
பேய்கள் சுற்றித் தின்ன துறத்த
ஓடியோடி ஒரு அடியும் இனி நகரமுடியாது
என்ற கணத்தில் நின்றால்,

அங்கே,
சவுக்கடி வாங்குவது
சிவனா?
எண்ணெய் சட்டியில்
சாய்ந்து வெந்துக் கிடப்பது
திருமாலா?
அய்யோ அங்கே
சுற்றிச் சுற்றிச் செக்கிழுப்பது
ஏசுவல்லவா?
நபிகளா?அது
நரமாமிசம் சமைப்பது?

என்னப்பா இதெல்லாம்?
சிவனிடம் கேட்டதிற்கு
ஏசுவும் நபியும் திருமாலும் சிவனும்
கூட்டாய் சொன்னது
“மனிதனின் பாவமேற்று
பாவமேற்று பகுதிநேரம்
நரகத்தில் வெந்துதணிகிறோம்!
விரைவில் முழுநேர வேலையாகும் போல!”
பொலப் பொலவென
கண்ணீர் விட்டார்கள்
கடவுள்கள்!!

கொஞ்சமாய் பாவம் செய்வதைக்
குறைத்துக் கொண்டாலென்ன?

“கண்ணீர் விடும் கடவுள்களுக்காக!!”

– ப்ரியன்.

பிரபஞ்சம்

இந்திய எல்லையில்
அத்துமீறிப் பறந்த
பாகிஸ்தான் விமானம்
சுட்டு வீழ்ப்பு!

தமிழ்நாட்டிற்க்கு
தண்ணீர் தர அனுமதியோம்!
கர்நாடக விவசாயிகள்
சாகும் வரை உண்ணாவிரதம்!

ஏரியாவிட்டு ஏரியா வந்து
காதலித்த வாலிபருக்கு
அடி உதை!

வாய்க்கால் தகறாறில்
அண்ணன் தம்பி
வெட்டிக் கொலை!

தாங்கி நிற்கும்
தினத்தந்தி!

சில “அடிகள்”
நிர்ணையிக்கும் ஒருவனின்
வாழ்வையும் சாவையும்!
யாரோ பேசிக்கொண்டு
நடக்கிறார்கள்!

படித்துக்கொண்டும்
கேட்டுக்கொண்டும்
காலியாகிப் போன
டீ தம்ளரை தரையில் வைத்து
மெலிதாய் நகைத்தப் படியே
மெல்ல கடந்துச்
செல்கிறான்
பிரபஞ்சத்தின்
“சொந்தக்காரன்!”

– ப்ரியன்.

இதற்காக இருக்கலாம்!

ஒர் முன்பனி இரவில்

அருகில் துயிலும்

இல்லாளும் அருமை மகனும்

பாம்பு தீண்டி

இறந்துப்பட்டதாக

கனவு கண்டு

உறக்கம் களைந்து

பதறி எழுந்து

அவர்கள் பத்திரம்

உண்ர்ந்து ஆசுவாசப்படுத்தி

மேசையில் அமர்ந்தது;

ஒருவேளை இதை

எழுதுவதற்காக இருக்கலாம்!