தலையணை!

விலை எண்பது
சொன்னக் கடைக்காரனுக்கு
நூறாய் கொடுத்து
சில்லறை அவனுக்கு விட்டு
எடுத்து வந்தேன்!

வழியிலேயே கேட்டது
அவள் தொட்டுக்காட்டிச்
சென்றதால்தானே என்
விலை கூடியது
“வாயாடி” தலையணை!

பத்திரமாய் படுக்கையில்
அமர்த்தி சன்னல் வழியே
பராக்கு பார்த்தவனை
கூப்பிட்டழைத்து எனக்கொருப்
பெயர் வையேன் பாசமுடன் கேட்டது!

உன்னை அல்லா
வேறேதும் அறியா நான்
தேடித் தேடி
கடைசியில் உன்பெயரையே
வைத்தேன் அதற்கும்!!

ஹை!அழகின் பெயர் எனக்கா?
துள்ளிக் குதித்தது
தலையணை!!

படுக்கும் பொழுது
பக்கத்திலிருத்தி பார்த்திருந்தேன்!
ம்.ம்கூம்.கட்டிக்கொள்ள மாட்டாயா?
சிணுங்கி கொண்டே நெருங்கி வந்தது!

பாவம் வலிக்குமென
மெதுவாக கட்டியணைக்க
ஆண்மகனா நீயென
எள்ளி எள்ளி
என்னிறுக்கம் கூட்டியது!

அணைப்பில் சொக்கி நான் நிற்க
கதகதப்பில் தூங்கிப் போனது
தலையணை!
சற்று பொறுத்து
என்னிறுக்கம் அதிகமாகி
நான் உறங்க
அதன் உறக்கம்
கலைந்தது!!

இரவின் இருடெல்லாம் வடிந்துவிட
இரவெல்லாம் விழித்த
கண் மேலும் சிவக்க
அழுது கொண்டிருந்தது
தலையணை!!

உனை பார்க்கும் அவசரத்தில்
அதை அப்படியே விட்டு
அலுவலகம் ஓடிவர!
பகலில் என் நிலவுடன்
நாள் கழிய!
இரவுக்கு இல்லம் கண்டேன்!

பக்கதில் படுத்தபடி
தலையணையை நான் அழைக்க
போடா சொல்லி தள்ளி
படுத்தது தலையணை!

என்னப்பா!தவறுசெய்தேன்??

ம்.ம்கூம்.உனக்கே தெரியாதாக்கும்
ஒற்றை வரி உச்சரித்து
உச்சஸ்த்தனியில் மறுபடியும்
அரம்பத்திலிருந்து அழுகைத்
துவக்கியது!!

கட்டியணைத்ததில்
காயம் கண்டாயா?

காயம் கண்டால்
அழுவேனா???

அப்புறம் என்ன என் கண்ணே??

காலையில் அழுதுகிடந்தேன்
நீ அருகில் வந்து அரவணைப்பாயென்று
அருகில் வராமலேயே ஓடிப்போனாய்!!

ஐய்யோ!!மாபெரும் குற்றமாயிற்றே
என்ன தண்டனை!!

ம்.ம்.ஒற்றை முத்தம் போதும்!!
சொல்லி
முகமலர்ந்தது தலையணை!

வாயாடலில் மட்டுமல்லடி
காதலிப்பதிலும்
உன்னைப் போலவே இருந்து
தொலைக்கின்றன
நீ தொட்டுத்தரும் பொருற்களும்!

– ப்ரியன்.

கைம்பெண்

குங்குமம் தவிர்த்து
ஒட்டுப் பொட்டைத்
தேடும் நேரம்!

மனதுக்குப் பிடித்த
மல்லிகைத் தவிர்த்து
வாசம் குறைந்த மற்றப்பூ
நாடும் நேரம்!

பேருந்தில் முட்டி மோதி
அங்கம் யார்மேலும் படாமல்
செளகரியமாய் ஓரிடம்
கண்டு நிற்கையில்
யவனோ ஒருவன்
கம்பளிப்பூச்சிப் பார்வையில்
மார்பகம் தீண்டப்படும் நேரம்!

மாதாமாதம் விலகி நிற்கும்
முன் இருநாள்
பின் மூன்றுநாள்
பெண்மை பொங்கி
கொல்லும் நேரம்!

ஆசிரியர் அப்பாகிட்டே
கையெழுத்து வாங்கிட்டுவரச் சொன்னாங்க!
அறியாப் பிள்ளைகள்
மதிப்பெண் பதிவேட்டை
நீட்டும் நேரம்!

இவைத் தவிர்த்து
எப்போதாவது
வருகிறது உந்தன்
ஞாபகம்!

என்றாலும் இன்னும்
சில காலம்
உயிருடன் இருந்திருக்கலாம்
நீ!

– ப்ரியன்

பெயர்

மனதில் எழுதி
அடித்து திருத்தி
மாற்றியமைத்த பிறகுதான்
மையுதிர்க்கிறேன்!

என்றாலும் எங்காவது
ஓரிடத்திலாவது நிகழ்ந்தே
தீருகிறது
அடித்தலும் திருத்தலும்
காகிதம் கிழித்தலும்;

வலது ஓரத்தில்
புனைப்பெயரெனச் சொல்லி
சின்னதாய் எழுதிவைக்கும்
உன்பெயர் நீங்கலாக!

– ப்ரியன்.

பாவம்

வீடெங்கும் உறவினர்கள்
வீதியெங்கும் நண்பர்கள்
பெண்கள் தொடர்களைத் தொடர முடியாமல் போனக்

கவலையில் அழுதுவைக்க!
ஆண்கள் ஆவேசமாய் அரசியல் பேச!

சிரித்துக்கொண்டே கையசைத்து
மேல் நோக்கி புறப்படுகிறேன்!

அதிசயம் தேவதூதன்
சொர்க்க வாசல்
திறக்கிறான் எனக்கு!

“அவ்வளவு நல்லவனா நான்?”
கேட்ட கேள்விக்கு

“இல்லையில்லை!
சொர்க்கத்தில் நுழைபவர்கள்
எண்ணிக்கைக் குறைந்துப் போனதில்
வரையறைகள் குறைக்கப்பட்டுவிட்டன!”
சத்தமாய் சிரித்துவிட்டேன் நான்!

உள்ளே நுழைந்தால்
வள்ளுவனும் ஒளவையும்
சத்தமாய் ஏதோ பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள்
சத்தியமாய் புரியவில்லை;
சுத்தத் தமிழாயிருக்கும்!

சொர்க்கம்
வெறிச்சோடிக் கிடக்க!
பக்கத்திலிருந்த தூதனிடம்
“ஏனப்பா,எங்கே சிவனும்
மற்றையோரும்?”

“இப்போதே காண வேண்டுமா?
இரவுவரைக் காத்திருப்பாயா?”

ஐயோ!மேலோகத்தில் இரவும் பகலும்
சில கோடி ஆண்டுகளல்லவா?

“இப்போதே!”

“கொஞ்சநேரம் நரகத்திலிருக்க
ஆசைப் போலும்!”

“அய்யோ!என்ன சிவனும் திருமாலும்
நரகத்திலா? ஏன்??”

“அவர்களையேக் கேட்டுக்கொள்” சொல்லித்
தள்ளிவிட்டான் அதல பாதாளத்தில்!

சுற்றிலும் தீயெரிய
பேய்கள் சுற்றித் தின்ன துறத்த
ஓடியோடி ஒரு அடியும் இனி நகரமுடியாது
என்ற கணத்தில் நின்றால்,

அங்கே,
சவுக்கடி வாங்குவது
சிவனா?
எண்ணெய் சட்டியில்
சாய்ந்து வெந்துக் கிடப்பது
திருமாலா?
அய்யோ அங்கே
சுற்றிச் சுற்றிச் செக்கிழுப்பது
ஏசுவல்லவா?
நபிகளா?அது
நரமாமிசம் சமைப்பது?

என்னப்பா இதெல்லாம்?
சிவனிடம் கேட்டதிற்கு
ஏசுவும் நபியும் திருமாலும் சிவனும்
கூட்டாய் சொன்னது
“மனிதனின் பாவமேற்று
பாவமேற்று பகுதிநேரம்
நரகத்தில் வெந்துதணிகிறோம்!
விரைவில் முழுநேர வேலையாகும் போல!”
பொலப் பொலவென
கண்ணீர் விட்டார்கள்
கடவுள்கள்!!

கொஞ்சமாய் பாவம் செய்வதைக்
குறைத்துக் கொண்டாலென்ன?

“கண்ணீர் விடும் கடவுள்களுக்காக!!”

– ப்ரியன்.